Je bent jong..

Je bent jong en je wilt wat. Of eigenlijk denk je dat je weet wat je wilt, maar is dat niet helemaal het geval.

In je hoofd heb je alles op een rijtje, je maakt beslissingen die je leven volledig veranderen en dan, een paar jaar later, blijkt dat het allemaal niet zo is als hoe je had bedacht dat het zou zijn. En wat dan? Blijf je erbij, bij het oude vertrouwde, want je bent getrouwd en this is the life of kies je voor je eigen geluk, ook al zet dat wéér je hele leven op zijn kop?

Ik koos voor het tweede en heb geen spijt

Ik ben Veerle, 27 jaar en ik ben gescheiden. Iets was ik me drie jaar geleden niet had voor kunnen stellen, maar toch is het gebeurd. Life happens.

Toen

Ik was 1 dag drieëntwintig toen ik in Japan ten huwelijk werd gevraagd. Ik was overdonderd, zag het niet aankomen en vergat zelfs antwoord te geven. Het moment was perfect. We waren in een prachtig park in Tokyo, de bomen stonden net in roze bloesem en het zonnetje scheen. Nadat ik eindelijk had bedacht wat ik ging antwoorden, kwam de volgende verrassing. Een geweldige lunch op de 52e verdieping van het Park Hyatt Hotel in Tokyo. Alles was in de puntjes geregeld en ik was de gelukkigste persoon op aarde.

Even terugdenken aan toen ik drieëntwintig was. Ik kwam net mijn tienerjaren uitrollen, werkte fulltime in een lunchroom in Haarlem, verdiende net een knikker en een ei en was ontzettend bezig met uitvinden wie ik was. En geloof me, daar ben ik nog steeds niet achter.

Na de geweldige reis die we daar in Japan hadden gehad, begonnen de voorbereidingen voor de grote dag. Ik vond het heerlijk om zelf creatief aan de slag te gaan en maakte heel veel zelf. Van uitnodigingen tot de corsages en van de bedankjes tot aan de naamkaartjes op de dinertafel.

Vierentwintig was ik toen ik mezelf, met hulp van mijn moeder en mijn zus in een fantastische trouwjurk hees. De dag waar ik altijd al van had gedroomd was gekomen. Ik ging trouwen in een prachtige jurk, in een prachtig landhuis met al mijn lieve familie en vrienden om me heen en uiteraard deed ik dit met de, dacht ik toen, liefde van mijn leven.

Nu

In 2014 ben ik het ouderlijk huis uitgegaan om samen te gaan wonen met hem in Haarlem. Toen we vorig jaar uit elkaar gingen kon ik gelukkig tijdelijk terecht bij mijn ouders om een fijn huisje voor mezelf te vinden. Door mijn liefste vriendinnetje vond ik mijn eigen paleisje al snel en heb ik uiteindelijk maar 3 maanden overbrugt bij mijn ouders.

En toen stond ik er helemaal alleen voor. Alleen boodschappen doen, voor mezelf koken, alleen schoonmaken, alles. Maar vooral, lekker doen wat ik zelf wil en geen rekening houden met iemand anders.

Inmiddels is er alweer een half jaar verstreken en dat wonen met mezelf bevalt me prima. Ik ben zelfs verbaasd, overtref mezelf. Kijk eens hoe zelfstandig ik ben. En ik moet eerlijk zeggen dat dit op de een of andere manier bevorderlijk is voor mijn zelfvertrouwen.

Alleen wonen geeft me ook veel tijd om na te denken, wat soms best confronterend en frustrerend kan zijn. Wat wil ik in mijn leven, waar word ik blij van. Wat is nou echt mijn ding.

Ik ben Veerle, ik ben 27 jaar en ik probeer hier achter te komen en deel mijn bevindingen graag met jullie!

Tot binnenkort!

5 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *