Ferry

Zes jaar geleden was ik een dagje in Antwerpen. Beetje winkelen, beetje sightseeing. Deze dag heeft dus echt indruk op me gemaakt en ik herinner me nog veel details. Wat ik aan had bijvoorbeeld en dat ik een pumpkin spice chai tea latte had van Starbucks, die net zo groot was als mijn hoofd.

Het is niet dat het mijn eerste keer Antwerpen was of dat ik het zo fantastisch vond, maar deze dag achtervolgt me nog steeds. En dat heeft alles te maken met Ferry Doedens.

Ik heb dus helemaal niets met de jongeman in kwestie of überhaupt met andere bekende Nederlanders. Ik heb nog nooit een handtekening gevraagd aan iemand of me zenuwachtig gevoeld als ik een BN’er ‘in het wild’ zag.

Over bekende Nederlands in het wild gesproken. Honderd jaar geleden zat ik eens aan een meer met mijn ouders en zus en misschien zelfs mijn broer. Ruud de Wild en Tatum Dagelet waren toen nog een ‘ding’ en zaten op een handdoekje 2 meter bij ons vandaan. Prima, lekker genieten van zo’n warme dag, jongons.

Je gelooft het misschien niet, maar er waren daar écht mensen die met hun handdoekje om hen heen gingen liggen en “sorry, mag ik je even aanraken” zeiden terwijl ze hun arm aaiden. U serious, bro?

Bij Ladurée in Antwerpen kocht je de lekkerste macarons. De vestiging in deze stad is helaas inmiddels gesloten.

Of laatst zat Carlo Boszhard blijkbaar naast mij in de kappersstoel. De kapsters vonden het hilarisch dat ik dat niet door had gehad en later vroeg wie er dan naast mij zat, toen ik hen hoorde praten over de bekende Nederlander. Een uur later werd ik nog uitgelachen.

Goed, ik was in Antwerpen, om te winkel en sightsee-en ik zag daar Ferry Doedens. Ik weet niet wat ik dacht of wat mij bezielde, maar na wat overleg met degene waarmee ik in Antwerpen was, stapte ik, met knikkende knieën op Ferry af en vroeg met een bibberende stem of ik even met hem op de foto mocht. Why, Veerle, Why?!

Zijn antwoord daarop? Een keiharde, arrogante NEE.

Lulhannes op Antwerpse trap. Dit is overigens jaren later en niet op de beruchte dag.

Met het schaamrood op mijn wangen, klotsende oksels en lachend als een boer met kiespijn liep ik weer terug en ik wilde het er de hele dag niet meer over hebben. Nog steeds niet overigens. Dit is de eerste keer dat ik het tegen iemand vertel.

Nog steeds als ik hem op tv voorbij zie komen, denk ik aan mijn afgang, maar inmiddels durf ik er aan te denken zonder rood te worden. Hij had waarschijnlijk een slechte dag en ik was gewoon een lulhannes.

Heb jij ook zo een moment, waar je nog dagelijks aan denkt en die je eigenlijk liever niet deelt met iemand?

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *